"Арсенал" юлдузи умидларни юқорига "тепиб юборди"

“Арсенал” мухлислари яна бир бор энг оғир синовни бошдан кечирди – Чемпионлар Лигаси финалида ютуқ пенальтилар сериясида қўлдан бой берилди.

Будапештдаги ҳал қилувчи баҳс жуда умидли бошланди. Учрашувнинг илк беш дақиқаси ичида “Арсенал” ҳужумчиси Кай Хавертц ҳисобни очиб, лондонликларга эрта қувонч улашди. Аммо иккинчи бўлим ўрталаридан ўрин олган вазият барчасини ўзгартира олди: 64-дақиқада “Пари Сен-Жермен” ярим ҳимоячиси Усман Дембеле пенальтидан аниқ зарба бериб, ҳисобни тенглаштирди.

Асосий вақт 1:1 ҳисобида якунланди, қўшимча 30 дақиқа ҳам ғолибни аниқламади. Шу тарзда инглиз жамоалари учун ҳар доим асаббузар бўлган босқич – пенальтилар сериясига навбат етди.

Биринчи зарбалар аниқ амалга оширилди, аммо “Арсенал”нинг иккинчи пенальтисини ижро этган Эберечи Эзе ўз имкониятини бой берди. Шунга қарамай, вазият тез орада тенглашди: “ПСЖ” юлдузи Нуно Мендешнинг зарбасини дарвозабон Давид Райя қайтариб қолди.

Шундан сўнг “Арсенал” ўйинчилари деярли хатосиз ўйнашди. Аммо энг ҳал қилувчи лаҳзада – бешинчи ва охирги зарбага навбат етганда – марказий ҳимоячи Габриэлнинг оёғи титради. Унинг кучли зарбаси дарвоза тўсини устидан учиб кетди ва шу билан лондонликларнинг орзулари ҳам ҳавога совурилди.

Шу ондан бошлаб “Арсенал” мухлислари учун Будапештдаги кеча ҳақиқий фожиага айланди. Стадионда, Лондонда ва бутун дунё бўйлаб жамоани қўллаб-қувватлаётган минглаб ишқибозлар кўз ёшларини тўхтата олмади.

Будапештга йўл олган минглаб мухлислар билетсиз ҳам жамоани ёлғиз қолдирмади – улар фан-зоналар ва барларда тўпланиб, финални катта экранлар орқали томоша қилишди. Қувончли лаҳзалар ҳам бўлди: Хавертцнинг илк дақиқалардаги голи пайтида шаҳар кўчаларида, фан-паркларда ва пабларда ҳақиқий байрам кайфияти ҳукм сурди.

Лондондаги “Эмирейтс” атрофида ҳам минглаб ишқибозлар жам бўлди. Айримлар стадион ёнида ўрнатилган улкан экранларда ўйинни томоша қилган бўлса, бошқалар қаҳвахона ва пабларни тўлдирди. Кўплаб мухлислар ўйинни телефонлар орқали кузатишга мажбур бўлди – стадион атрофида ҳам, шаҳар бўйлаб жойлашган жамоат жойларида ҳам бирорта бўш жой қолмади.

Лондоннинг очиқ ҳаводаги пивохоналари, айниқса Boxpark каби масканлар мухлислар билан тўлиб-тошди. Катта экранлар атрофида йиғилган “Арсенал” ишқибозлари ҳар бир ҳужумни, ҳар бир пенальтини нафасини ичга торган ҳолда кузатди.

Учрашув якунида эса бир манзара ҳамма жойда такрорланди: қўлларини бошига қўйган, ерга тикка боқиб қолган ёки кўз ёшларини яшира олмаётган мухлислар. Габриэлнинг ҳал қилувчи пенальтини йўқотиши Будапештдаги стадиондагина эмас, Лондон кўчаларида, пабларда ва фан-зоналарда тўпланган минглаб “Арсенал” ишқибозлари учун ҳам оғир зарба бўлди.

Кай Хавертцнинг эрта голи бир муддат умид уйғотган бўлса-да, кеча охирида “Арсенал” мухлислари учун хотираларда аламли финал сифатида қоладиган бўлди.