Тупроқ тортиш шарт эмас, улар ўзини-ўзи кўмади

”Манчестер Юнайтед” Моуриньо қўл остида АПЛда бир маротаба бронза, бир маротаба кумуш медал олди. Иккинчи ўрин қўлга киритилган пайтда “”Манчестер Сити” космос даражага чиққан, 100 очко тўплаб, чемпион бўлганди. Тушунарли, бу улар учун деярли чемпионлик эди. Бироқ натижалар сал ёмонлашганидан сўнг уни ҳайдашди. Фожеали ҳолатмасди ўшанда, аслида.

Ундан сўнг 2018/19 йилги мавсум ўрталарида Сульшер келди. Моуриньо бошлаб берган бироз муваффақиятсиз мавсумни қутқариб қололмади. МЮ финишда олтинчи ўринда. Келаси мавсум эса у ҳам кумуш медални қўлга киритди. Бироқ Сульшер билан ҳам лигада бироз муваффақиятсизлик юз берганда, уни ҳам ҳайдашди. 

Тен Хаг даври энг баҳсли ва ўзгарувчан. У маълум паллада анча муваффақиятли даврни ўтказди, Роналдуни ҳайдаб, шов-шув кўтарди. 22/23 йилги мавсумни топ-3’да якунлади. Бироқ кейин натижалар жуда салбийлашиб кетди. Аморим даври ғалабалар фоизи бўйича энг ёмони бўлди. Сабаби, Рубен жамоани қайта шакллантиришга уриниб кўрди. Иш бермади. 

Мен санаган мураббийлар кетма-кетлигини графика шаклида тасвирласа, МЮ’да натижалар йилма-йил, мураббий алмашгани сайин ёмонлашганини кўриш мумкин. 

Қаранг, АПЛда энг муваффақиятли “Сити” битта мураббий атрофида лойиҳа қуриб, қандай натижалар қайд этди. “Арсенал” ҳам Артета орқали бир неча йил давом этган кризисни енгиб ўтди. “Ливерпуль” Клоппга таяниб, қайта оёққа турди. Клопп кетгач ҳам клуб даражани сақлаб қолди. 

Қисқа қилиб айтганда, МЮга душманлик қилиб, устидан тупроқ тортишга ҳаракат қилиш керак эмас. Ўзини-ўзи кўмиш хусусиятига эга клуб бу. 

                                                                                                                                                                                 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Карим Худайқулов мақоласи